To ten rodzaj osobowości , która wypełnia sobą cały pokój, cała przestrzeń dookoła was przesiąka jej charakterem, aż zaczynasz się dusić, ale pragniesz tego, fascynuje cię do tego stopnia, że chcesz w niej utonąć, zatracić siebie, bo jesteś tak neutralną, tak bezbarwną jednostką, przy niej.

Podekscytowana wyczekuję każdego słowa, zdania złożonego od niechcenia, i nawet jeśli pieprzy głupoty, bo tak na prawdę nie ma pojęcia o życiu, wywiera to na mnie ogromne wrażenie, chociażby dlatego, że przeszło przez jej wargi.

Ukradkowymi spojrzeniami oblepiam jej ciało i każdy ruch, szukam zasady według której poruszają się jej mieśnie a serce pompuje krew, bo to nie może być ten sam mechanizm co w tobie i we mnie. Jest zbyt doskonała.

Rozbrajające niezrozumienie na jej twarzy dostrzegam wprawnym okiem obserwatora, kiedy wkraczamy w tematy wymagające doświadczeń, których ona nie ma, improwizuje, kulejąc, jednak robi to z takim wdziękiem, że w żadnym stopniu mi to nie przeszkadza.

Jest zbyt piękna w swojej niedoskonałości.